Hoofdstuk 3

Aangezien Johan de hele woensdag vrij had, besloot hij dinsdagavond de wekker niet te zetten. Het was dan ook al bijna half twaalf toen hij wakker werd. Hij had stukken beter geslapen dan twee nachten geleden en voelde zich helemaal fit. Hij las het briefje op tafel dat zijn moeder vanochtend had geschreven. Ze zou rond zessen thuis zijn en ze wenste hem succes met voorbereiden van wiskunde en scheikunde. Daar keek hij toch wel tegenop, maar na morgen was hij over de helft van zijn examens.
Johan liep naar de badkamer en ging onder de douche staan. Hij zette de hete kraan vol open. Het duurde even voordat het warm werd, maar juist dat ijskoude begin vond Johan lekker om wakker te worden. Hij had net shampoo in zijn haar zitten toen hij dacht de deurbel te horen.
‘Dat meen je toch niet,’ zei hij hardop en spoelde snel zijn haar uit. Met een handdoek om liep hij naar de intercom.
‘Hallo, wie is daar?’ vroeg hij geïrriteerd.
‘Johan, ben jij dat?’ antwoordde een onbekende vrouwenstem.
‘Wie is dit?’ vroeg Johan die de stem niet herkende.
‘Ehm, je kent mij niet, ik heet Simone.’ Even was het stil over de intercom. ‘Ik ben verloofd met je vader,’ kwam er achteraan.
Die woorden gaven een ijskoude rilling over Johans rug. Wat moest hij nu? Die trut stond beneden voor de deur en hij was nog halfnaakt, zeiknat en net wakker.
‘Mag ik binnenkomen?’ klonk het door de intercom.
Johan stond stokstijf stil. Wat nu?
‘Hallo, ben je daar nog?’ klonk het weer. ‘Johan?’
Als in een roes drukte Johans duim op de knop die de benedendeur opende. Hij hoorde haar nog via de intercom binnenkomen voordat de verbinding wegviel. Hij had 72 treden de tijd om zichzelf af te drogen en aan te kleden. Toen de bel van de voordeur ging, trok hij snel een shirt aan. Op blote voeten en met natte haren deed hij open. Daar stond ze dan. Hij moest toegeven dat ze er mooi uitzag. Ze was net iets kleiner dan hij, maar voor een vrouw behoorlijk lang. Golvend blond haar hing los over haar schouders. Haar grote lichtbruine ogen keken hem intelligent aan. Ze was netjes gekleed, alsof ze directrice was van een bedrijf. Haar jasje kon haar kleine zwangerschapsbuikje niet verdoezelen.
‘Hoi Johan,’ zei ze en stak een hand naar voren. ‘Sorry dat ik je zo overval. Ik hoorde van je vader dat je vandaag vrij had en ik dacht dat het een mooie gelegenheid zou zijn om je te leren kennen. Ik heb tot twee uur lunchpauze genomen. Misschien kunnen we samen iets eten?’
Johan keek haar met open mond aan.
‘Je had het toch gehoord van Richard en mij? Ik begreep dat hij afgelopen weekend had gebeld,’ zei Simone toen Johan niet antwoordde.
‘Eh…ja, ik had het gehoord,’ stamelde Johan. ‘Ik hoorde het zondag.’ Hij gaf haar een hand. Hij werd behoorlijk overdonderd. ‘Kom binnen, sorry, ik kom net onder de douche vandaan, ik wilde net ontbijten.’
‘Dat komt dan goed uit,’ zei ze en ze keek naar de waterdruppels op zijn blote voeten terwijl ze naar binnenstapte.

‘Wil je koffie of thee?’ vroeg Johan toen ze een poosje muisstil aan tafel hadden gezeten. Hij wist niet zo goed wat hij moest doen. Een paar dagen geleden had hij nog gezworen haar nooit te willen zien en nu zat ze hier tegenover hem. Was ze expres overdag langsgekomen om zijn moeder te ontlopen? De slinkse trut! Hij keek naar haar handen die een beetje zenuwachtig aan de nagels plukten. Het moet voor haar ook doodeng geweest zijn om hier te komen, dacht hij bij zichzelf. Ze heeft in elk geval lef.
‘Koffie is wel lekker,’ zei ze zacht. ‘Met een klein beetje melk graag, geen suiker.’
Johan stond op en zette koffie voor twee.
‘Hoe heb je m’n vader eigenlijk ontmoet?’ vroeg hij.
‘Acht maanden geleden kwam ik op het kantoor van je vader als projectmanager. Er moest een nieuw netwerk worden aangelegd en ze hadden mijn bedrijfje daarvoor ingehuurd. Als leider van het project stond ik in direct contact met je vader. Onze samenwerking was nogal intens.’
Johan schoot bij het laatste woord van haar zin uit met de koffiekan. Hij pakte een doekje om het op te vegen. Simone veranderde van onderwerp. ‘Ik begreep dat jij midden in je eindexamens zit, spannend of niet?’
‘Neuh, valt wel mee,’ antwoordde Johan die weer ging zitten. ‘Het is al de tweede keer voor me, ik was vorig jaar gezakt.’
‘Oh, nou dan zal het dit keer allemaal wel lukken toch?’ vroeg Simone en het klonk oprecht gemeend. Ze roerde langzaam met het lepeltje in haar mok. ‘Je wilde toch ontbijten? Of had ik dat verkeerd begrepen?’ vroeg ze.
‘Jawel, maar we hebben eigenlijk niet echt iets in huis. Niet genoeg voor twee personen in elk geval,’ antwoordde Johan.
‘Oh, maar dat is geen probleem,’ zei Simone opgewekt.

Ongeveer twintig minuten later zaten ze in een cafeetje midden in de binnenstad. Johan was hier al vaak langs gelopen, maar nog nooit naar binnen gegaan. Buiten op de gevel pronkte de naam Garden’s Rose in witte sierletters. Johan vond het binnen erg gezellig overkomen. Er was geen stoel hetzelfde en de hele ruimte was verlicht met kleine schemerlampjes. Op de grond lag een donkerrood tapijt. Achter in de hoek was een bar waaraan zelfs al op dit vroege tijdstip twee mannen zaten met elk een glas bier voor zich. Buiten miezerde het zacht.
Johan zat tegenover Simone aan een tafeltje bij het raam. Voor hem lag een menukaart.
‘Bestel maar wat je wilt, ik trakteer voor deze keer,’ had ze gezegd. Johan moest even aan Anna denken. Ook zij zou hem nog trakteren. Misschien kon hij haar naar dit cafeetje meenemen, het had duidelijk meer sfeer dan de snackbar.
‘Hebt u een keus kunnen maken?’ vroeg de serveerster.
‘Voor mij graag een espresso en een broodje gezond,’ zei Simone. ‘En wat neem jij, Johan?’
‘Ehm,’ dacht Johan hardop. ‘Doe maar een tosti ham-kaas en een cola,’ besloot hij uiteindelijk.
De serveerster verdween weer.
‘Ik begrijp best dat het allemaal heel moeilijk voor je moet zijn, Johan,’ zei Simone ineens. ‘Richard en ik hebben onze relatie bewust geheim gehouden, omdat we zelf ook niet zo goed wisten waar het heen zou gaan. Hij is achttien jaar ouder dan ik en daar zat hij in het begin best mee. Ik vind het zelf niet belangrijk, leeftijd zegt mij niets. Het is zo moeilijk om diegene te vinden die bij je hoort. Als je diegene dan gevonden hebt, dan klopt gewoon alles. Ik voelde al meteen dat Richard het was en hij voelde het ook. Maar hij was wat voorzichtig vanwege je moeder. En jou. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger van hem was, heb ik dat eerst nog een maand stil gehouden. Op de dag dat we elkaar precies een half jaar kenden, vertelde ik het. Hij reageerde heel blij en een week later verloofden we ons. Niemand moet voor zijn verantwoordelijkheden weglopen. Dat zei hij eens tegen me. Later vertelde hij me dat hij het niet enkel als een verantwoordelijkheid beschouwde, maar ook als een bewuste keuze om samen met mij te trouwen.’
Johan dacht terug aan vijf jaar geleden. ‘Niets is makkelijker in het leven om de verantwoordelijkheid af te schuiven op iemand anders. Dat geldt bij alles.’ Hij zou die woorden niet meer vergeten. Hij keek naar Simone. Ze probeerde een hap van haar broodje te nemen zonder dat alles ertussenuit viel. ‘Leeftijd is niet belangrijk,’ had ze gezegd. Johan dacht even aan mevrouw Kopij. Als Simone achttien jaar jonger is dan m’n pa, dan stellen die zes jaar tussen mij en mevrouw Kopij niet zo veel voor, dacht hij bij zichzelf.
‘Weet je al of het een jongetje of meisje is?’ vroeg hij en nam een hap van zijn tosti.
‘Nee, dat kun je nu nog niet weten,’ antwoordde ze. ‘Bovendien hebben we besloten om het een verrassing te houden.’
‘Hebben jullie al wel namen bedacht?’ vroeg Johan die het toch wel spannend vond om na achttien jaar een klein broertje of zusje te krijgen.
‘We denken nog. Misschien Marie als het een meisje is,’ antwoordde Simone. ‘En Leon voor een jongetje,’ voegde ze eraan toe.
Ze aten enkele minuten in stilte.
‘Wanneer is de bruiloft eigenlijk?’
’15 juni, op mijn verjaardag.’
Stilte.
‘Ik ben enorm boos op mijn vader,’ zei Johan tenslotte met zijn mond vol. ‘Ook op jou. Vooral vanwege mijn moeder.’ Johan kauwde eventjes. Simone keek hem aan.
‘Nu begrijp ik het allemaal wat beter,’ begon Johan weer. ‘Het is allemaal zo gebeurd. Daar doe je niets aan. Maar dat betekent niet dat m’n moeder blij moet zijn met de situatie. Misschien kan ze het na verloop van tijd accepteren. En ik ook.’
‘Dat hoop ik,’ zei Simone. ‘Dat hoop ik ook.’
Ze keek vluchtig op haar horloge. ‘Het is bijna kwart voor twee,’ zei ze. ‘Ik moet weer terug naar kantoor. Kan ik je nog thuis afzetten?’
‘Nee dank je,’ antwoordde Johan. ‘Ik vind het wel lekker om even te lopen. Ik moet straks toch nog de hele middag scheikunde leren.’
‘Goed,’ zei Simone. ‘Dan scheiden hier onze wegen. Voorlopig dan. Dat hoop ik althans.’ Ze legde meer dan genoeg geld op tafel en stond op. Ze stak een hand uit richting Johan. ‘Ik ben blij je ontmoet te hebben, Johan. En sterkte met scheikunde.’
Johan zag haar naar buiten lopen en volgde haar met zijn ogen totdat ze uit het zicht was verdwenen. Hij stond op en liep naar buiten.

‘Hoe was je dag vandaag? Je bent toch niet tot elf uur in je bed blijven liggen, luiwammes?’ vroeg Johans moeder toen ze thuiskwam.
‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Johan tegen haar. Tot half twaalf, dacht hij bij zichzelf.
‘Ben je een beetje klaar voor morgen?’
‘Ja, vanavond moet ik nog even drie hoofdstukken overkijken voor scheikunde, maar het moeilijkste heb ik gehad,’ vertelde hij. Johan wist niet goed hoe hij haar moest vertellen over vanmiddag. Misschien zou ze we heel boos worden. Of heel verdrietig. Ondanks dat hij het gezellig had gevonden met Simone voelde het nu toch een beetje als verraad.
‘Ze is hier geweest,’ zei hij uiteindelijk. ‘Vanmiddag.’
‘Wie?’
Johan nam even pauze. ‘Simone. Papa’s vriendin.’
Hij wist niet goed wat voor een reactie hij had verwacht, maar zeker niet degene die hij nu kreeg.
‘Oh,’ zei ze. ‘En? Hoe was het?’
Hij kon zien dat ze zich met moeite probeerde groot te houden. Wat moest hij nu zeggen? Hij staarde een beetje naar de grond.
‘Lieverd,’ sprak zijn moeder zacht. ‘Ik wist dat ze langs zou komen, had papa al verteld. Ik wist alleen niet dat het vandaag al zou zijn.’
‘Mam,’ zei Johan, ‘Ik zit hier echt mee. Wat een kutsituatie. Ze is… ze is gewoon een hartstikke normale vrouw. Helemaal geen trut ofzo. Dat zou het gewoon allemaal veel makkelijker maken, weet je.’
‘Het spijt me schat, maar niets in het leven is makkelijk. Helaas komen we daar altijd op de vervelende manier achter. Toch ben ik wel blij dat het geen trut is,’ zei ze. ‘Dat zou niet zo fijn zijn voor papa.’
Johan moest lachen, maar kon niet voorkomen dat er een traan over zijn wang rolde. De spanning en emotie waren hem allemaal even te veel. Ik ben pas achttien, dacht hij. Kan ik niet gewoon mijn examens maken net als iedereen?
‘Zullen we pizza bestellen?’ vroeg zijn moeder. ‘Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te koken.’