Hoofdstuk 8

‘Kom verder Johan, ze komt er zo aan,’ zei Anna’s vader. ‘Ze is al twee uur bezig met voorbereiden. Net haar moeder. Waarom denken vrouwen altijd dat ze met make-up mooier worden? Noem mij één man die zijn ogen wil accentueren!’
Johan stond in de kleine hal en hoopte dat Anna snel zou komen.
‘Wil je alvast wat drinken,’ vroeg haar vader. ‘Kom verder, ga zitten. Koffie? Biertje?’
‘Nee, dank u, ik hoef niets,’ antwoordde Johan.
‘Onzin, ik haal een koud pilsje voor je,’ en hij liep de keuken in. Op hetzelfde moment kwam Anna de trap af lopen. Ze had haar lange rode haar omhooggestoken en een lange donkerpaarse jurk aan waardoor haar bleke huid erg opviel. Ze had vele sproeten op haar armen. Johan vond dat ze er nog nooit zo mooi had uitgezien.
‘Hèhè, ben je eindelijk klaar,’ plaagde Anna’s vader terwijl hij Johan een geopend flesje Heineken aangaf.
‘Pap!’
‘Okee, okee, ik hou al op. Nou, veel plezier jullie twee. Niet later dan één uur thuis, An!’
‘Dag pap!’

Het was vanaf Anna’s huis niet verder dan tien minuutjes lopen naar Irene toe. De avond was warm genoeg om zonder jas buiten te zijn. Eigenlijk was dit het moment waar Johan het meest naar had uitgekeken. Hij had niet heel veel zin in het drukke feestje bij Irene, maar wilde graag met Anna alleen zijn.
‘Ben ik eigenlijk wel uitgenodigd? Ik dacht dat Irene een hekel aan me had?’
‘Heeft ze volgens mij ook,’ grapte Anna. ‘Maar ze weet niet dat je komt. Ik heb je uitgenodigd. Je denkt toch niet dat ze je wegstuurt?’
De gedachte speelde even door Johan’s hoofd. Zou Anna dan met hem meegaan of alsnog bij Irene alleen feest vieren? De gedachte verdween al snel, want toen ze aankwamen bij het huis van Irene, stonden de deuren en ramen open en klonk luide muziek hun tegemoet. De hele voortuin was stond vol met geparkeerde fietsen. Het leek wel alsof heel 5 HAVO was uitgenodigd! Binnen was het een drukte van jewelste. Al in de gang stonden een stuk of tien jongens druk naar elkaar te schreeuwen boven de muziek uit. Iedereen liep met kleine plastic bekertjes waarin één of andere mix in zat. Zowel Johan als Anna kregen direct een bekertje in de handen gedrukt terwijl ze door de gang naar de woonkamer liepen. Alle banken waren aan de kant geschoven, slingers versierden het plafond, op tafel stonden twee meiden uit de klas te dansen terwijl een aantal jongens ernaast stonden te joelen.
‘Volgens mij zijn we aan de late kant!’ riep Johan in een poging harder dan de muziek te klinken.
‘Kom mee,’ zei Anna en pakte zijn hand beet en leidde hem door de woonkamer naar de keuken toe. Irene pakte zojuist twee extra wijnflessen uit een rek toen ze Anna en Johan zag.
‘Hee! Je bent er. Je ziet er fantastisch uit zeg! Het is een beetje drukker dan ik had verwacht. Gelukkig komen m’n ouders pas in het weekend thuis. Zo’n beetje iedereen die was uitgenodigd heeft iemand meegenomen.’ Ze keek even vluchtig naar Johan met een afkeurende blik.
‘Ja, zoiets had ik al gehoopt,’ sprong Anna snel bij, ‘want ik wilde heel graag dat Johan meekwam.’ Even lachte ze naar hem.
‘We hebben verkering,’ voegde ze eraan toe en gaf hem een zoen. Johan wist zich even geen houding. Hij was al net zo verbaasd als Irene.
‘Hoe lang al?’
‘Oh, sinds vrijdag,’ herstelde Johan zich. ‘Bedankt dat ik ook mocht komen.’ Hij pakte twee glazen wijn van het aanrecht. ‘We zien je zo vast nog wel even.’ En naar Anna: ‘Ga je mee? Even de tuin in.’

Het was negen uur geweest, maar nog steeds warm buiten. In de tuin van Irene was het rustig, al klonk de muziek flink door. Achterin stond een oude schommel met twee zitjes naast elkaar. Johan en Anna namen plaats en schommelden zachtjes heen en weer.
‘Dus…’ zei Anna om de stilte te doorbreken.
‘Dus wij hebben verkering,’ zei Johan.
‘Ehm… Ja. Tenminste, als je wil?’
Johan keek Anna strak aan, niet van plan zijn blik af te wenden. Toen zij uiteindelijk langzaam begon te glimlachen, trok hij haar schommel naar hem toe en kuste haar.
‘Ik neem aan dat dat ‘ja’ betekent,’ zei Anna na afloop.
‘Tuurlijk, gekkie, ik ben gek op je!’ antwoordde Johan.
Opeens had hij niet veel zin meer om te blijven, maar liever met Anna er vandoor te gaan. Hij vroeg wat zij wilde en vijf minuten later hadden ze de feestende menigte en de luide muziek achter zich gelaten en liepen ze richting het park. Toen ze eenmaal plaatsnamen op een bankje bij een van de vele meertjes was het al begonnen een beetje te schemeren.
‘En als dat allemaal niet lukt, dan ga ik maar naar de Pabo,’ besloot Anna hun lange gesprek. Ze had Johan precies uitgelegd dat het heel belangrijk was om tenminste gemiddeld een 8 te halen op haar eindexamens, zodat ze zonder meer kon doorstromen naar het VWO. Dat moest wel, want anders kon ze niet beginnen aan Diergeneeskunde. Het was nog een heel traject, maar ze had er alles voor over om uiteindelijk dierenarts te worden. Het liefst voor boerderijdieren, maar het was nog veel te vroeg om een specialisatie te kiezen natuurlijk.
‘De Pabo?’ vroeg Johan. ‘Daar is toch niks aan? Het lijkt me verschrikkelijk om op de basisschool te werken. Constant van die kleine kleuters die om je heen draaien. Maar volgens mij hoef jij je geen zorgen te maken over je cijfers en kun je zo door naar het VWO. Al zou ik er niet aan moeten denken om nog twee jaar naar die school te moeten.’
‘Oh, en waarom niet?’ klonk een stem van achter Johan vandaan. Geschrokken draaide hij zich om en keek in het zachte en vriendelijke gezicht van Tessa Kopij.
‘Hoi Johan. Anna.’ zei ze.
‘Mevrouw Kopij,’ stamelde Johan en hij zag dat ze niet alleen was. Naast haar stond een lange donkere man.
‘Dit is Victor,’ zei Tessa. ‘Mijn vriend. We zijn onderweg naar het theater.’
‘Wij zijn aan het vieren dat de examens voorbij zijn,’ zei Anna.
‘Ja, zoiets dacht ik al,’ zei Tessa. ‘Jullie zien er in elk geval zeer gelukkig uit.’
‘We moeten gaan, Tes,’ zei Victor, ‘anders komen we te laat straks voor de voorstelling.’
‘Je hebt gelijk, ik kom. Dag Anna, dag Johan. We komen elkaar vast nog tegen.’
‘Wat leuk hè, dat mevrouw Kopij een vriend heeft,’ zei Anna tegen Johan zodra ze uit het zicht waren.
‘Ja,’ antwoordde Johan, maar hij klonk een beetje onzeker. Hij voelde zich niet ongemakkelijk omdat hij nu met Anna was, of omdat hij Tessa met Victor was tegengekomen, maar omdat hij ineens besefte dat hij haar hoogstwaarschijnlijk niet meer zou tegenkomen. Althans, niet meer zo regelmatig als het afgelopen jaar. Alles zou anders worden en een nieuwe, meer onzekere periode zou na de zomervakantie gaan beginnen. Het contact met Peter en Rik was al helemaal verloren en ook Thijs en Dennis zag hij steeds minder. Het bracht Johan in een plotselinge melancholische bui. Hij legde het uit aan Anna.
‘Ach kom,’ zei ze. ‘Eerst genieten. Wat doe je morgen?’

De week vloog voorbij. Johan en Anna zagen elkaar elke dag. Ze deden eigenlijk alles wat verliefde mensen doen: hand in hand wandelen, films kijken, samen koken, naar de sterren kijken, elkaar verrassen met kleine presentjes. Johan’s moeder plaagde hem er vaak mee wanneer ze ’s avonds aan tafel zaten. Maar, ze was wel heel blij voor haar zoon. Hij, op zijn beurt, was opgelucht dat het nu beter leek te gaan met zijn moeder. Ze had een baan gevonden waarbij ze minder uren hoefde te werken voor hetzelfde loon. Thuis was de spanning weg, of in elk geval enorm verminderd en daardoor kon Johan ook echt genieten van zijn vrijheid.

Het was 1 juni. Vandaag zouden ze tussen twaalf en één uur bellen over de examenuitslag. Johan kwam pas rond 11 uur zijn bed uit en het duurde bijna een uur voordat hij had gedoucht, was aangekleed en zijn ontbijt had gegeten en opgeruimd. Nu, vlak voor twaalven, zat hij buiten op het balkon te lezen in een saai boek. Hij kon maar moeilijk zijn gedachten er bij houden. Eén of andere Amerikaanse toerist was verdwaald geraakt in Parijs en liep nu, met behulp van een mooie Française, door de wijk Montmartre op zoek naar zijn hotel. Johan kon het eind van het boek al raden. Hij legde het weg en staarde naar de scène die zich onder hem afspeelde terwijl zijn gedachten de vrije loop gingen. De afgelopen weken waren bijzonder snel verlopen. En hoe anders leek de toekomst nu dan vorig jaar? Hij had nu Anna. Hoe zou dat gaan? Het was niet zinvol om nu zulke vragen te stellen. Tot nu toe was het altijd heel leuk en er was geen reden om te denken dat dit over een paar weken of maanden anders zou zijn. Bovendien had ze gezegd graag mee te willen gaan naar zijn vaders bruiloft over twee weken. Ze zouden morgen samen gaan winkelen voor een geschikt huwelijkscadeau. Daarna had hij in de middag weer rijles. Wanneer zou hij die koppeling toch eens onder controle krijgen?
Johan probeerde niet langer te piekeren over alle dingen die hij nu toch niet kon veranderen en besloot te genieten van het uitzicht. Wat leek alles toch klein vanaf hier. Twee kinderen fietsten driftig achter elkaar aan. Een oude man stak snel door rood de weg over. Een hond poepte midden op de stoep, terwijl zijn baasje ongeduldig stond te wachten.
Binnen ging de telefoon. Johan keek op zijn horloge; het was bijna één uur. Dat moest de examenuitslag zijn. Het leek opeens alsof alle spanning van de afgelopen weken wegviel en er een vreemde vorm van rust voor in de plaats was gekomen. Over een paar tellen zou Johan weten of hij geslaagd was, er was geen ontkomen meer aan. Maar, hoe het ook was gegaan, Johan wist nu dat zijn levensgeluk er niet van afhing. Niet langer bepaalde school zijn leven, maar hij bepaalde het zelf. Johan pakte de hoorn op.
‘Met Johan..’ zei hij.